Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου: «H νέα μου ζωή άρχισε στο... ΚΑΤ»
Η ηθοποιός μίλησε για το ατύχημα που είχε και παραλίγο να την αφήσει παράλυτη από τον λαιμό και κάτω!
«Είναι σαν να ξαναγεννήθηκα, τα έμαθα όλα από την αρχή: να περπατάω, να τρώω, να πλένω τα δόντια μου». Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου μίλησε στη LIFO για το ατύχημα που είχε το 2010 στις πρόβες μιας παράστασης όπου έπεσε στο κενό από ύψος 4,5 μέτρων και πόσο αυτό άλλαξε τελικά όλη την κοσμοθεωρία της και της έφερε μια νέα ζωή! «Είχα ξεκινήσει πρόβες, αλλά δεν με είχαν ασφαλίσει ακόμα, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να πάρω ούτε αποζημίωση, ούτε θεωρήθηκε εργατικό ατύχημα αυτό που μου συνέβη. Το λέω σε όλους πλέον: “μην ξεκινάτε ούτε για περίπατο ανασφάλιστοι”. Γιατί δεν ενδιαφέρθηκε κανένας, ούτε οι άνθρωποι με τους οποίους δούλευα. Έχω κάνει μια μεγάλη διαδρομή, έχω συγχωρέσει πια και έχω αποδεχτεί. Τα παιδιά μου ήταν το κίνητρό μου για να συνεχίσω και να βρίσκω δύναμη, να λέω ότι δεν νιώθω τα πόδια μου, αλλά θα περπατήσω, γιατί είχε επανέλθει η κινητικότητα, η αίσθηση στο δεξί μου πόδι όμως δεν έχει επανέλθει ακόμα και σήμερα.
Η νέα μου ζωή άρχισε στο ΚΑΤ. Ήμουν παράλυτη από τον λαιμό και κάτω και σιγά - σιγά άρχισα να ανακτώ την κίνηση στα χέρια, αλλά από τον αφαλό και κάτω δεν είχα καμία αίσθηση. Από το νοσοκομείο μέχρι τώρα έχασα και κέρδισα πολλούς ανθρώπους, φίλους και οικογένεια. Είναι σαν να ξαναγεννήθηκα, τα έμαθα όλα από την αρχή: να περπατάω, να τρώω, να πλένω τα δόντια μου».
«Θύμωσα γιατί δεν φρόντισα όσο έπρεπε τον εαυτό μου»
«Η αποθεραπεία μου κρατά μέχρι σήμερα και θα συνεχιστεί για πάντα. Ωστόσο ξεκίνησα να δουλεύω πολύ γρήγορα γιατί ήθελα να έχω κίνητρο να είμαι εκτός σπιτιού. Αντιστεκόμουν σε αυτό που μου είχε συμβεί, αλλά ήταν τα παιδιά μου αυτά που με οδηγούσαν προς τα εμπρός, ήθελα να είμαι εκεί, όσο μπορούσα, με μια περιορισμένη λειτουργία του σώματος, χωρίς μιζέρια και δυστυχία. Ακόμα και σήμερα, δεν μου έχει περάσει από το μυαλό να αναρωτηθώ “γιατί σε μένα;”.
Πολύ αργότερα, πέντε χρόνια μετά, έπαθα κατάθλιψη όταν μου είπαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνω καλύτερα. Πίστευα ότι θα γυρίσω εκεί που ήμουν παλιά. Όσο το σκέφτομαι τώρα, ήθελα να είμαι ο άνθρωπος που ήμουν πριν, το πάλευα πολύ, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει στη ζωή, δεν είμαστε το ίδιο ούτε με αυτό που ήμασταν το προηγούμενο λεπτό. Εκεί κατέρρευσα. Και από εκεί ξεκίνησε και η φάση της αποδοχής.
Είμαι άνθρωπος που δεν θυμώνει - όσοι με γνωρίζουν, το γνωρίζουν κι αυτό. Για πολλά χρόνια δεν είχα θυμό ούτε γι’ αυτό που μου συνέβη. Το στάδιο του θυμού το πέρασα πριν από τέσσερα χρόνια - θύμωσα γιατί δεν φρόντισα όσο έπρεπε τον εαυτό μου. Θύμωσα γιατί έπρεπε να γίνουν κάποια πράγματα, κάποιες κινήσεις, για να έχω συνεχή φροντίδα, που εγώ δεν ήμουν σε θέση, λόγω της κατάστασής μου, να κάνω ώστε να πλαισιωθώ με έναν τρόπο σταθερό και μόνιμο. Θα έπρεπε να έχουν γίνει κάποιες κινήσεις νομικά, ώστε να μπορώ να παίρνω και αποζημίωση και κάποιο επίδομα. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε φροντίδα, αλλά από ανθρώπους μεμονωμένους -από την καλοσύνη των ξένων, όπως λέω-, από ανθρώπους που έγιναν οικογένειά μου και έσπευσαν να μου πληρώνουν ακόμα και το νοίκι! Αυτό ήταν δώρο, αλλά δεν ήταν και σωστό. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, δεν είναι μόνο τα ιατρικά που τρέχουν, τρέχει όλη η ζωή και οι ανάγκες της».
«Η ζωή σήμερα είναι γαλήνια»
«Τον Γιώργο Δούσο, τον άντρα μου, για τον οποίο μπορώ να μιλάω με τις ώρες, τον γνώρισα στην «Οπερέτα» του Γκομπρόβιτς, ήταν μουσικός στην παράσταση, πολυοργανίστας. Δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να ανοίξω ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου, το είχα αποκλείσει και πριν από το ατύχημα, γιατί είχα χωρίσει, είχα τα παιδιά μου, είχα φτιάξει ένα οχυρό για να μπορώ να είμαι ασφαλής. Το να βάλω έναν σύντροφο στη ζωή μου το θεωρούσα απίθανο, και ούτε το έψαχνα. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι όλα αυτά μού συνέβησαν για να μπορώ να καταλάβω τι είναι η πραγματική αγάπη, τι σημαίνει να συνδέεσαι πολύ βαθιά και ουσιαστικά με έναν άνθρωπο.
Πριν από το ατύχημα είχα μια έπαρση, νόμιζα ότι μπορώ να τα κάνω όλα, ότι ήμουν άτρωτη, δούλευα σε τρεις δουλειές και μας συντηρούσα, πίστευα ότι τίποτα δεν μπορεί να με αγγίξει και να με ρίξει, ότι είμαι δυνατή και μπορώ να καταφέρω μόνη μου τα πάντα. Αυτή η πίστη, φυσικά, διαλύθηκε. Το να αποδέχεσαι ότι δεν έχεις τον έλεγχο είναι η μεγαλύτερη δύναμη, όπως και το να μοιράζεσαι την ευαλωτότητα και την ευθραυστότητά σου.
Υπάρχει μια ημερομηνία, η 27η Απριλίου, η ημέρα του ατυχήματός μου, που κάθε χρόνο κάνω κάτι που δεν έχω ξανακάνει. Αυτή την ημερομηνία επέλεξε ο Γιώργος το 2020 να μου κάνει πρόταση γάμου και ζήτησε το χέρι μου από τις κόρες μου. Και πέρσι καταφέραμε, δεκαπέντε χρόνια από το ατύχημα, να κάνουμε τον γύρο της Ισλανδίας, που ήταν το όνειρό μας.
Η ζωή σήμερα είναι γαλήνια, χαρούμενη, και το πιο φοβερό είναι κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ, ότι κάθε πρωί που ξυπνάω θα βλέπω τον Γιώργο και θα νιώθω ότι είναι η πρώτη μέρα που τον γνωρίζω, ότι έχω τον ίδιο ενθουσιασμό ξυπνώντας με αυτόν τον τύπο δίπλα μου».